Wednesday, July 17, 2013
Tuesday, July 9, 2013
बाप....एक सुंदर कविता.....(कवी- अनामिक)
बाबा रिटायर होतोय आज माझंच मला कळून चुकल मलाच नातं नीट जपता नाही आलं. आज जेवून झाल्यावर बाबाबोलला, "मी आता रिटायर होतोय,
मला आता नवीन कपडे नको, जे असेल ते मी जेवीन, जे असेल ते
मी खाईन, जसा ठेवाल तसा राहीन." काहीतरी कापताना सुरीने बोट कापलं जावं, आणि टचकन
पाणी डोळ्यात यावं, काळीजच तुटावं, अगदी तसं झालं.
एवढंच कळलं कि आजवर जे जपलं ते सारंच फसलं. का बाबाला वाटलं तो ओझं होईल माझ्यावर ?
मला त्रास होईल जर तो गेला नाही कामावर ?
तो घरात राहिला म्हणून कोणी ऐतखाऊ म्हणेल,
कि त्याची घरातली किंमत शून्यबनेल.
आज का त्याने दम दिला नाही, "काय हवं ते करा माझी तब्बेत
बरी नाही, मला कामावर जायला जमणार नाही." खरंतर हा अधिकार आहे त्याचा सांगण्याचा, पण
तो काकुळतीला का आला?
ह्या विचारातच माझं मनं खचलं. नंतर माझं उत्तर मला मिळालं,
जसा जसा मी मोठा होत गेलो,
बाबाच्या कवेत मावेनासा झालो.
नुसतं माझं शरीर वाढत नव्हतं,
त्याबरोबर वाढत होता तो अहंकार, आणि त्याने वाढत
होता तो विसंवाद, आई जवळची वाटत होती, पण बाबाशी दुरावा साठत होता.
मनाच्या खोल तळापर्यंत प्रेमच प्रेम होतं, पण ते शब्दात
सांगताच आलं नाही,
बाबानेही ते दाखवलं असेल, पण दिसण्यात आलं नाही.
मला लहानाचा मोठा करणारा बाबा, स्वःताच स्वतःला लहान
समजत होता. मला ओरडणारा - शिकवणारा बाबा, का कुणास ठाऊक
बोलताना धजत होता. मनाने कष्ट करायला तयार असलेल्या बाबाला,शरीर साथ देत
नव्हतं, हे त्या शून्यातून सारं उभं केलेल्या तपस्वीला, घरात नुसतं
बसू देत नव्हतं. हे मी नेमकं ओळखलं. खरंतर मी कामावर जायला लागल्यापासून, सांगायचच होतं
त्याला कि थकलायेस आराम कर, पण आपला अधिकार नव्हे
सूर्याला सांगायचा कि “मावळ आता”. लहानपणीचे हट्ट पुरवणारा बाबा,
मधल्या वयात अभ्यासासाठी ओरडणारा बाबा,
आणि नंतर चांगलं वागण्यासाठी कानउघडणी करणारा बाबा,
आजवर सारं काही देऊन कसलीच अपेक्षा न ठेवता,
जेव्हा खुर्चीत शांत बसतो, तेव्हा वाटतं कि काही जणू
आभाळंच खाली झुकलं. आज माझंच मला कळून चुकलं.
सुचना--ही कविता माझी नाही ....फेसबुक वरुन घेतली आहे कवीचे मनापासुन धन्यवाद.
Tuesday, July 2, 2013
वंचना
अतूट असे बंध हे
तुटता तुटेना
शब्द अडले ओठी
फुटता फुटेना,
नयनी साठला पूर
आटता आटेना
निरगाठी मनातल्या
सुटता सुटेना
वंचनांचे वारे
सरता सरेना
दःख ह्रदयीचे
विरता विरेना...
तुटता तुटेना
शब्द अडले ओठी
फुटता फुटेना,
नयनी साठला पूर
आटता आटेना
निरगाठी मनातल्या
सुटता सुटेना
वंचनांचे वारे
सरता सरेना
दःख ह्रदयीचे
विरता विरेना...
Thursday, August 9, 2012
मला आवडलेला लेख..
मला ईमेलवर आलेला एक सुंदर लेख..........ज्ञानेश्वरी कधी वाचावी ?
“तुझं ज्ञानेश्वरी वाचायचं वय आहे का?” आमच्या एका तरूण वाचकाला त्याच्या मित्रांनी विचारलं.
त्याने उत्तर दिलं “ ज्ञानेश्वरी वाचायचं वय असतं का? मग ज्ञानेश्वरांनी इतक्या लहान वयात ती लिहीलीच कशी?”
अनेक लोकांना आश्चर्य वाटते की ई साहित्य प्रतिष्ठानचे ई ज्ञानेश्वरी अभियान सुरू झाल्यापासून अनेक तरूण मंडळी ज्ञानेश्वरी वाचतात. आम्हाला या लोकांचे आश्चर्य वाटते. आम्हाला वाटते की ज्ञानेश्वरी ही तरुणांनीच वाचायला हवी. अगदी टीनएजर्सनीच.
ज्ञानेश्वरी लिहीली एका टीनएजच्या तरुण मुलाने. त्यातही जीवनाच्या रसरशीतपणाचे अनुभव घेत जगणार्या एका जीवनावर प्रेम करणार्या ज्ञानेश्वरांची सुंदर भाषा. आणि जीवनाची सर्व अंगे जीवंतपणे जगणार्या श्रीकृष्णाचे ते विचार. आणि सांगितली ती कोणाला? तर जग जिंकण्याची पात्रता अंगी बाळगणार्या तरूण अर्जूनाला. हे तर तरुणांचेच पुस्तक. ज्ञानेश्वरी कधीच शिळी होऊ शकत नाही. इतक्या कोवळ्या वयात ज्ञानेश्वरांनी जे विचार मांडले ते इतके सुंदर आहेत की सळसळत्या तारुण्याचा प्रत्यय प्रत्येक ओवीत येत रहातो. श्री पांढरे यांनी एकविसाव्या शतकाच्या ताज्या भाषेत तिचे रुपांतर केल्यामुळे आजच्या तरुणालाही या सळसळत्या जवां भाषेचा अनुभव घेता आला. त्यामुळे आजचा तरुण ज्ञानेश्वरीकडे आकृष्ट झाला.
ज्ञानेश्वरीतील तत्त्वज्ञान निवृत्तीचं नाहीच. संपूर्ण ज्ञानेश्वरीत कुठेही जीवनाशी फ़टकून वागण्याचा सल्ला नाही. कुठेही साधू बनून संसाराचा त्याग करण्याचा उपदेश नाही. उलट जीवनाला आनंदाने सामोरे जाण्यासाठी ज्ञानेश्वरीतले असंख्य दाखले देता येतील.
ज्ञानेश्वरीचे मूळ म्हणजे श्री भगवद् गीता. अर्जुनाने युद्धाला सिद्ध व्हावे म्हणून सांगितलेली. कर्माचा उपदेश. तो वयाच्या साठीनंतर वाचणे योग्य की तारुण्याच्या ऐन सुरुवातीला? असे नाही की साठीनंतर सर्वजण निवृत्त होतातच. अनेक जण साठीनंतर दुसरी इनिंग करतात. आयुष्याच्या अंतापर्यंत जीवनाचा प्रत्येक क्षण आनंदाने भोगणारे अनेक जण आहेत. आणि त्यांनाच ज्ञानेश्वरी कळलेली आहे असे म्हणता येईल. पण ज्ञानेश्वरीची खरी गरज आहे ती आयुष्याच्या सुरुवातीलाच हातपाय गाळून बसलेल्या असंख्य तरुणांना. निराशेच्या गर्तेत सापडलेल्या. अभ्यासाच्या आणि स्पर्धेच्या बोज्याखाली दबलेल्या तरुणांना. जीवनाचा आनंद न घेता एखाद्या ओझ्याप्रमाणे आयुष्याचा प्रत्येक क्षण पुढे लोटणार्या तरुणांनी ज्ञानेश्वरी वाचायला हवी.
आज आम्हाला अशा असंख्य तरुणांची पत्रे येतात. ज्ञानेश्वरी वाचल्यामुळे आयुष्यात घडून येणार्या आमुलाग्र बदलाची. दृष्टिकोनात बदल झाल्यामुळे आयुष्याचा आनंद घेणार्या तरुणांची. काळजीचे अभ्र दूर झाल्यामुळे जीवनात प्रकाश पसरलेल्या तरुणांची. परदेशातून. खेड्यापाड्यातून. मुंबई पुण्यातूनही. हैद्राबाद, हरयाणातून.
ज्ञानेश्वरी वाचा. ज्ञानेश्वरी भेट द्या. आपल्या त्या आप्तांना द्या. ज्यांना काळजीत बघताना आपल्याला दुःख होते अशा तरुणांना द्या. नैराश्याने घेरलेल्या तरुणांना ज्ञानेश्वरी द्या. घरातल्या मोठ्या मंडळींना द्याच, पण लहान मुलांना द्या.
या लेखाच्या लेखकास मनापासुन धन्यवाद.त्यांचे नाव कळविल्यास आभारी राहीन.
Tuesday, August 7, 2012
सय..
सय भरल्या भावनांनी
ओथंबले गीत
उमजेना मजला अजूनी
हळव्या मनातली प्रीत
हुरहुरती कातरवेळ
मनात दाटूनी राहे
काळीजकप्प्यात मोग-याचा
अजूनी सुवास आहे..
ओथंबले गीत
उमजेना मजला अजूनी
हळव्या मनातली प्रीत
हुरहुरती कातरवेळ
मनात दाटूनी राहे
काळीजकप्प्यात मोग-याचा
अजूनी सुवास आहे..
Tuesday, June 12, 2012
मनातला पाऊस
-----------------
तुझ्या येण्याच्या नुसत्या चाहुलीने
आसुसलेली गात्रं भिजल्यासारखी होतात ,
तहानलेले गळे ओलसर होतात ..
वाट बघणारे डोळे ओसंडून वाहतील की काय ? असं वाटत ...
पण तू हुलकावणी देतोस ..आणि पुन्हा सगळं कोरडं ठक्क ...
पण ..मनामनात विश्वास असतो तुझ्या येण्याचा ...
तू येणारच असतोस ...
थेंबाथेंबातून स्पर्शाची अनुभूती द्यायला ...
कुणाला हसवायला तर कुणाला रडवायला ..
कुणासाठी आनंद सोहळा असतोस तर,
कुणासाठी मरणकळा ...
तरीही तुझी सगळी वाट पाहत असतात ...
तू कसाही आलास तरीही ....
आम्ही तुला कवेत घेतो ..
तू कुणाला हिरावून नेतोस किंवा कुणाचं काहीतरी हिरावून नेतोस ..
पण तू येतोस खरा ....
कुणासाठी तू लोभसवाणा "साजण " असतोस ,तर
कधी प्रेयसीच्या मनातला रिमझिमणारा श्रावण असतोस ..
कधी कुणाची सीता पळवणारा रावण असतोस ...आणि
विरहात असणार्यांच्या डोळ्यातला महाप्रलय असतोस ..
कुणासाठी सखा होतोस ..कुणासाठी दयाघन .
तुझ्यासाठी मनात अधीरता असते ..
तुझ्यासाठी डोळ्यात काहूर असतं ..
तुझ्यासाठी काळजात वादळ असतं ...आणि
मनामनात विश्वासाचं ..सृजनाचं अंकुरणारं बीज असतं ..
म्हणून प्रत्येक जण तुझी वाट पाहत असतं .....
तू येणारच असतोस...
तू यायलाच हवास ...
कसाही आलास तरी .
तू आम्हाला हवा आहेस ..
-----------------
तुझ्या येण्याच्या नुसत्या चाहुलीने
आसुसलेली गात्रं भिजल्यासारखी होतात ,
तहानलेले गळे ओलसर होतात ..
वाट बघणारे डोळे ओसंडून वाहतील की काय ? असं वाटत ...
पण तू हुलकावणी देतोस ..आणि पुन्हा सगळं कोरडं ठक्क ...
पण ..मनामनात विश्वास असतो तुझ्या येण्याचा ...
तू येणारच असतोस ...
थेंबाथेंबातून स्पर्शाची अनुभूती द्यायला ...
कुणाला हसवायला तर कुणाला रडवायला ..
कुणासाठी आनंद सोहळा असतोस तर,
कुणासाठी मरणकळा ...
तरीही तुझी सगळी वाट पाहत असतात ...
तू कसाही आलास तरीही ....
आम्ही तुला कवेत घेतो ..
तू कुणाला हिरावून नेतोस किंवा कुणाचं काहीतरी हिरावून नेतोस ..
पण तू येतोस खरा ....
कुणासाठी तू लोभसवाणा "साजण " असतोस ,तर
कधी प्रेयसीच्या मनातला रिमझिमणारा श्रावण असतोस ..
कधी कुणाची सीता पळवणारा रावण असतोस ...आणि
विरहात असणार्यांच्या डोळ्यातला महाप्रलय असतोस ..
कुणासाठी सखा होतोस ..कुणासाठी दयाघन .
तुझ्यासाठी मनात अधीरता असते ..
तुझ्यासाठी डोळ्यात काहूर असतं ..
तुझ्यासाठी काळजात वादळ असतं ...आणि
मनामनात विश्वासाचं ..सृजनाचं अंकुरणारं बीज असतं ..
म्हणून प्रत्येक जण तुझी वाट पाहत असतं .....
तू येणारच असतोस...
तू यायलाच हवास ...
कसाही आलास तरी .
तू आम्हाला हवा आहेस ..
Subscribe to:
Posts (Atom)